1000 meter. Recht omhoog. Geen vlakten, geen genade. Omdat er maar één manier is om de G.O.A.T. van de loodrechte trail te worden.

In Augustus liepen tachtig hardlopers boven Chamonix de eerste ACG G.O.A.T 1000 ooit: een nieuw hoofdstuk in de wereld van trailrunning.

Bij een verticale kilometer is het niet belangrijk hoever je komt, maar juist hoe hoog. Een klim van 1000 meter, en de berg beslist welke afstand je aflegt. Een zware run, gericht op de lucht boven je – de ultieme test voor je doorzettingsvermogen. Je benen vinden er wat van, maar daar luistert niemand naar.

De G.O.A.T. 1000 gaat omhoog boven Chamonix, naast de Ultra-Trail van de Mont Blanc. Een grotendeels verticale route, die eindigt op 1000 meter boven het punt waar je begon. Er zijn geen horizontale stukken waar je kunt schuilen. Tachtig hardlopers gingen omhoog. Veel van hen zullen je vertellen dat ze het leuk vonden. En allemaal gingen ze verdacht goed op in hun omgeving – dat is het Chamo Camo effect.

Onze moedige hardlopers worden omhoog geleid door de ceremoniemeester: de ACG herder van de natuur.

Als zijn stok de grond raakt, bewegen ze. Ze gaan van start. Of omhoog. Iets dergelijks. Er is geen weg terug. Er is geen tijd voor spijt of twijfels. Er is letterlijk alleen een berg te beklimmen.

Handen op de knieën. Weinig lucht. De hardlopers gaan door tot de berg niet meer boven ze uittorent. Ze hebben zichzelf bewezen en bereiken de legendarische oranje ACG bel.

Dan volgt een afsluitende ceremonie zo absurd, feestelijk en verrassend dat alleen ACG er een logisch geheel van kan maken.

Vergeet de medailles, die worden alleen maar in een la gestopt. Hier krijgen de twee winnaars gouden bellen, die over de Mont Blanc worden geluid zodat de hele berg weet wie de G.O.A.T. 1000 heeft gewonnen.

Daarna worden hun namen op de herdersstaf gegraveerd, naast alle eerdere G.O.A.T.'s, en wordt die teruggebracht naar Sentier.

Twee namen per jaar, dat is het. De rest heeft twaalf maanden om erover na te denken.